هر آن کس را که برداری به اجلالش فرود آری

ز دو کونش برافزایی که سبحان الذی اسری

بپرد دل بیابان ها شود پیش از همه جان ها

به ناگاهش تو پیش آیی که سبحان الذی اسری

در آن بستان بی جایی که سبحان الذی اسری

دلم هر لحظه می پرد لباس صبر می درد

از آن شادی که با مایی که سبحان الذی اسری