ز دو کونش برافزایی که سبحان الذی اسری

شراب عشق می جوشی از آن سوتر ز بی هوشی

هزاران عقل بربایی که سبحان الذی اسری

نهی بر فرق جان تاجی بری دل را به معراجی

بپرد دل بیابان ها شود پیش از همه جان ها

به ناگاهش تو پیش آیی که سبحان الذی اسری

هر آن کس را که برداری به اجلالش فرود آری