به ناگاهش تو پیش آیی که سبحان الذی اسری

نهی بر فرق جان تاجی بری دل را به معراجی

ز دو کونش برافزایی که سبحان الذی اسری

بپرد دل بیابان ها شود پیش از همه جان ها

هر آن کس را که برداری به اجلالش فرود آری

در آن بستان بی جایی که سبحان الذی اسری

دلم هر لحظه می پرد لباس صبر می درد