در آن بستان بی جایی که سبحان الذی اسری

بپرد دل بیابان ها شود پیش از همه جان ها

به ناگاهش تو پیش آیی که سبحان الذی اسری

هر آن کس را که برداری به اجلالش فرود آری

دلم هر لحظه می پرد لباس صبر می درد

از آن شادی که با مایی که سبحان الذی اسری

ز هر شش سوی بگریزم در آن حضرت درآویزم