تو باخویشی به بی خویشان مپیچ ای خصم درویشان

نمی ترسد که خودکامی نهد داغش به پیشانی

مشو تو منکر پاکان بترس از زخم بی باکان

که صبر جان غمناکان تو را فانی کند فانی

مزن تو پنجه با ایشان به دستانی که نتوانی

که شمس الدین تبریزی به جان بخشی و خون ریزی

ز آتش برکند تیزی به قدرت های ربانی