مشو تو منکر پاکان بترس از زخم بی باکان

درختان بین ز خون تر به شکل شاخ مرجانی

شنودی تو که یک خامی ز مردان می برد نامی

نمی ترسد که خودکامی نهد داغش به پیشانی

که صبر جان غمناکان تو را فانی کند فانی

تو باخویشی به بی خویشان مپیچ ای خصم درویشان

مزن تو پنجه با ایشان به دستانی که نتوانی