شنودی تو که یک خامی ز مردان می برد نامی

چه بس بی باک سلطانی همین می کن که تو آنی

یکی بازآ به ما بگذر به بیشه جان ها بنگر

درختان بین ز خون تر به شکل شاخ مرجانی

نمی ترسد که خودکامی نهد داغش به پیشانی

مشو تو منکر پاکان بترس از زخم بی باکان

که صبر جان غمناکان تو را فانی کند فانی