یکی بازآ به ما بگذر به بیشه جان ها بنگر

بدین حالم که می بینی وزان نالم که می دانی

ورای کفر و ایمانی و مرکب تند می رانی

چه بس بی باک سلطانی همین می کن که تو آنی

درختان بین ز خون تر به شکل شاخ مرجانی

شنودی تو که یک خامی ز مردان می برد نامی

نمی ترسد که خودکامی نهد داغش به پیشانی