بدین حالم که می بینی وزان نالم که می دانی

سحرگه گفتم آن مه را که ای من جسم و تو جانی

ورای کفر و ایمانی و مرکب تند می رانی

چه بس بی باک سلطانی همین می کن که تو آنی

یکی بازآ به ما بگذر به بیشه جان ها بنگر