چه بس بی باک سلطانی همین می کن که تو آنی

سحرگه گفتم آن مه را که ای من جسم و تو جانی

بدین حالم که می بینی وزان نالم که می دانی

ورای کفر و ایمانی و مرکب تند می رانی

یکی بازآ به ما بگذر به بیشه جان ها بنگر

درختان بین ز خون تر به شکل شاخ مرجانی

شنودی تو که یک خامی ز مردان می برد نامی