ورای کفر و ایمانی و مرکب تند می رانی

سحرگه گفتم آن مه را که ای من جسم و تو جانی

بدین حالم که می بینی وزان نالم که می دانی

چه بس بی باک سلطانی همین می کن که تو آنی

یکی بازآ به ما بگذر به بیشه جان ها بنگر

درختان بین ز خون تر به شکل شاخ مرجانی