درختان بین ز خون تر به شکل شاخ مرجانی

ورای کفر و ایمانی و مرکب تند می رانی

چه بس بی باک سلطانی همین می کن که تو آنی

یکی بازآ به ما بگذر به بیشه جان ها بنگر

شنودی تو که یک خامی ز مردان می برد نامی

نمی ترسد که خودکامی نهد داغش به پیشانی

مشو تو منکر پاکان بترس از زخم بی باکان