که او مر ابر گریان را دراندازد به خندانی

الا ای جان خون ریزم همی پر سوی تبریزم

همی گو نام شمس الدین اگر جایی تو درمانی

صفاتت ای مه روشن عجایب خاصیت دارد

ایا دولت چو بگریزی و زین بی دل بپرهیزی

ز لطف شاه پابرجا به دست آیی به آسانی