الا ای جان خون ریزم همی پر سوی تبریزم

نمی یابم خداوندا نمی گویی که را مانی

ز درمان ها بری گشتم نخواهم درد را درمان

بمیرم در وفای تو که تو درمان درمانی

همی گو نام شمس الدین اگر جایی تو درمانی

صفاتت ای مه روشن عجایب خاصیت دارد

که او مر ابر گریان را دراندازد به خندانی