نمی یابم خداوندا نمی گویی که را مانی

چو بردابرد جاه تو ورای هر دو کون آمد

زهی سرگشتگی جان ها زهی تشکیک و حیرانی

همی جویم به دو عالم مثالی تا تو را گویم

ز درمان ها بری گشتم نخواهم درد را درمان

بمیرم در وفای تو که تو درمان درمانی

الا ای جان خون ریزم همی پر سوی تبریزم