صفاتت ای مه روشن عجایب خاصیت دارد

بمیرم در وفای تو که تو درمان درمانی

الا ای جان خون ریزم همی پر سوی تبریزم

همی گو نام شمس الدین اگر جایی تو درمانی

که او مر ابر گریان را دراندازد به خندانی

ایا دولت چو بگریزی و زین بی دل بپرهیزی

ز لطف شاه پابرجا به دست آیی به آسانی