دو چشم زشت رویان را لباس زشت می باید

که تا غیری نبیند آن برون ناید ز اغیاری

مگر خود دیده عالم غلیظ و درد و قلب آمد

نمی تاند که دریابد ز لطف آن چهره ناری

و کی شاید که درپوشد لباس زشت آن عاری

که از عریانی لطفش لباس لطف شرمنده

که از شرم صفای او عرق ها می شود جاری