و کی شاید که درپوشد لباس زشت آن عاری

مگر خود دیده عالم غلیظ و درد و قلب آمد

نمی تاند که دریابد ز لطف آن چهره ناری

دو چشم زشت رویان را لباس زشت می باید

که از عریانی لطفش لباس لطف شرمنده

که از شرم صفای او عرق ها می شود جاری

و او با این همه جسمی فروبرید و درپوشید