که از عریانی لطفش لباس لطف شرمنده

نمی تاند که دریابد ز لطف آن چهره ناری

دو چشم زشت رویان را لباس زشت می باید

و کی شاید که درپوشد لباس زشت آن عاری

که از شرم صفای او عرق ها می شود جاری

و او با این همه جسمی فروبرید و درپوشید

برون زد لطف از چشمش ز هر سو شد به دیداری