برون زد لطف از چشمش ز هر سو شد به دیداری

که از عریانی لطفش لباس لطف شرمنده

که از شرم صفای او عرق ها می شود جاری

و او با این همه جسمی فروبرید و درپوشید

فروپوشید لطف او نهانی کرده چشمش را

که تا شد دیده ها محروم و کند از سیر و سیاری

ولیک آن نور ناپیدا همی فرمایدت هر دم