ولیک آن نور ناپیدا همی فرمایدت هر دم

برون زد لطف از چشمش ز هر سو شد به دیداری

فروپوشید لطف او نهانی کرده چشمش را

که تا شد دیده ها محروم و کند از سیر و سیاری

شراب می که بفزاید ز بی هوشیت هشیاری

که خوبان به غایت را فراغت باشد از شیوه

ولیکن عشقشان دارد هزاران مکر و عیاری