بفرمودند گر جانی به جان او نیامیزی

اگر آتش شبی در خواب لطف و حلم او دیدی

گلستان ها شدی آتش نکردی ذره ای تیزی

به هنگامی که هر جانی به جانی جفت می گردند

که جان او چنان صاف و لطیف آمد که جان ها را

ز روی شرم و لطف او فریضه گشت پرهیزی

هر آنچ از روح او آید به وهم روح ها ناید