که جان او چنان صاف و لطیف آمد که جان ها را

گلستان ها شدی آتش نکردی ذره ای تیزی

به هنگامی که هر جانی به جانی جفت می گردند

بفرمودند گر جانی به جان او نیامیزی

ز روی شرم و لطف او فریضه گشت پرهیزی

هر آنچ از روح او آید به وهم روح ها ناید

که خشتک کی تواند کرد اندر جامه تیریزی