زهی خرمن که سوی این سیه خرمن نمی آیی

بدم دامن کشان تا تو ز من دامن کشیدستی

ز اشک خون همی ریزم در این دامن نمی آیی

زهی بی آبی جانم چو نیسانت نمی بارد

چو دورم زان نظر کردن نظاره عالمی گشتم

نظاره من بیا گر تو نظر کردن نمی آیی

الا ای دل پری خوانی نگویی آن پری را تو