چو دورم زان نظر کردن نظاره عالمی گشتم

ز اشک خون همی ریزم در این دامن نمی آیی

زهی بی آبی جانم چو نیسانت نمی بارد

زهی خرمن که سوی این سیه خرمن نمی آیی

نظاره من بیا گر تو نظر کردن نمی آیی

الا ای دل پری خوانی نگویی آن پری را تو

چرا خوابم ببردی گر به سحر و فن نمی آیی