نظاره من بیا گر تو نظر کردن نمی آیی

زهی بی آبی جانم چو نیسانت نمی بارد

زهی خرمن که سوی این سیه خرمن نمی آیی

چو دورم زان نظر کردن نظاره عالمی گشتم

الا ای دل پری خوانی نگویی آن پری را تو

چرا خوابم ببردی گر به سحر و فن نمی آیی

الا ای طوق وصل او که در گردن همی زیبی