فر تو همی تابد از تابش پیشانی

ای عشق تویی تنها گر لطفی و گر قهری

سرنای تو می نالد هم تازی و سریانی

گر دیده ببندی تو ور هیچ نخندی تو

پنهان نتوان بردن در خانه چراغی را

ای ماه چه می آیی در پرده پنهانی

ای چشم نمی بینی این لشکر سلطان را