پنهان نتوان بردن در خانه چراغی را

سرنای تو می نالد هم تازی و سریانی

گر دیده ببندی تو ور هیچ نخندی تو

فر تو همی تابد از تابش پیشانی

ای ماه چه می آیی در پرده پنهانی

ای چشم نمی بینی این لشکر سلطان را

وی گوش نمی نوشی این نوبت سلطانی