گنجی است به یک حبه در غایت ارزانی

ای چشم نمی بینی این لشکر سلطان را

وی گوش نمی نوشی این نوبت سلطانی

گفتم که به چه دهی آن گفتا که به بذل جان

لاحول کجا راند دیوی که تو بگماری

باران نکند ساکن گردی که تو ننشانی

چون سرمه جادویی در دیده کشی دل را