صد صنعت سلطانی دارد ز تو پنهانی

زان سوش روان کرده آن فاتح ابوابی

خورشید و قمر گاهی شب افتد در چاهی

بیرون کشدش زان چه بی آلت و قلابی

زیرا که ضعیفی تو بی طاقت و بی تابی

این مفرش و آن کیوان افلاک ورای آن

بر کف خدا لرزان ماننده سیمابی