وز دولت و داد او ما غرقه این خوبی

گه دور بگردانی گاهی شکر افشانی

گه غوطه خوری عریان در چشمه ایوبی

خلقان همه مرد و زن لب بسته و در شیون

بر عشق چو می چسبد عاشق ز چه رو خسپد

چون دوست نمی خسپد با آن همه مطلوبی

آن دوست که می باید چون سوی تو می آید