دستی صنما دستی می زن که از این دستی

از جان و جهان رسته چون پسته دهان بسته

دم ها زده آهسته زان راز که گفتستی

ماییم در این خلوت غرقه شده در رحمت

عاشق شده بر پستی بر فقر و فرودستی

ای جمله بلندی ها خاک در این پستی

جز خویش نمی دیدی در خویش بپیچیدی