عاشق شده بر پستی بر فقر و فرودستی

دم ها زده آهسته زان راز که گفتستی

ماییم در این خلوت غرقه شده در رحمت

دستی صنما دستی می زن که از این دستی

ای جمله بلندی ها خاک در این پستی

جز خویش نمی دیدی در خویش بپیچیدی

شیخا چه ترنجیدی بی خویش شو و رستی