صورت چه که بربودی در سر بر ما بودی

آن چهره که بگشادی و آن زلف که بربستی

امروز مکن جانا آن شیوه که دی کردی

ما را غلطی دادی از خانه برون جستی

برخاستی از دیده در دلکده بنشستی

شد صافی بی دردی عقلی که توش بردی

شد داروی هر خسته آن را که توش خستی