شد صافی بی دردی عقلی که توش بردی

ما را غلطی دادی از خانه برون جستی

صورت چه که بربودی در سر بر ما بودی

برخاستی از دیده در دلکده بنشستی

شد داروی هر خسته آن را که توش خستی

ای دل بر آن ماهی زین گفت چه می خواهی

در قعر رو ای ماهی گر دشمن این شستی