شد داروی هر خسته آن را که توش خستی

صورت چه که بربودی در سر بر ما بودی

برخاستی از دیده در دلکده بنشستی

شد صافی بی دردی عقلی که توش بردی

ای دل بر آن ماهی زین گفت چه می خواهی

در قعر رو ای ماهی گر دشمن این شستی