می گوید حسنت را کی خوب لقا چونی

ای فخر خردمندان وی بی تو جهان زندان

وی عاشق بی دل را درمان و دوا چونی

مه گوش همی خارد صد سجده همی آرد

باری من بیچاره گشتم ز خود آواره

زان روز که پرسیدی گفتی تو مرا چونی

ماییم و هوای تو دو چشم سقای تو