باری من بیچاره گشتم ز خود آواره

وی عاشق بی دل را درمان و دوا چونی

مه گوش همی خارد صد سجده همی آرد

می گوید حسنت را کی خوب لقا چونی

زان روز که پرسیدی گفتی تو مرا چونی

ماییم و هوای تو دو چشم سقای تو

ای آب حیات ما زین آب و هوا چونی