زان روز که پرسیدی گفتی تو مرا چونی

مه گوش همی خارد صد سجده همی آرد

می گوید حسنت را کی خوب لقا چونی

باری من بیچاره گشتم ز خود آواره

ماییم و هوای تو دو چشم سقای تو

ای آب حیات ما زین آب و هوا چونی

تلخ است فراق تو دوری ز وثاق تو