که دل ها را در این مرعا شبانی

به پیشت ماند دل با ما نیامد

دل از تو کی رود چون دلستانی

سر دل ها به زیر سایه ات باد

فروریزید دندان های گرگان

از آنگه که نمودی مهربانی

بهل تا بحر گوید قصه خویش