رهیده جان ز کوری و کبودی

در آن ره نیست خار اختیاری

نه ترسایی است آن جا نه جهودی

برون از خطه چرخ کبودش

چه می گریی بر خندندگان رو

چه می پایی همان جا رو که بودی

از این شهدی که صد گون نیش دارد