مکن یاد کسی ای جان شیرین

روا باشد که آن سر را بخاری

قراری یابی آنگه بر لب عشق

چو ساکن گشته ای در بی قراری

که نشناسد خزان را از بهاری

نداند عطسه را زان لاغ دیگر

نداند شیر از روبه عیاری