یقین بی بام نبود ناودانی

بیا ای سرو گلرخ سوی گلشن

که به از سرو نبود سایه بانی

چو نور از ناودان چشم ریزد

عجب آن بام بالای چه خانه ست

مبارک جا مبارک خاندانی

که را بود این گمان که بازیابیم