منم از دست تو بی دست و پایی

ز آتش های او آخر فراری

تو را می گویم و تو از سر طنز

اشارت می کنی خندان که آری

تو در کوی مهی شکرعذاری

دلم گفتا ندیدی آنچ دیدم

تو پنداری ز اکنون است کاری