ترسم که بگویمت خدایی

ساقی انصاف خوش لقایی

از جا رفتم تو از کجایی

گر بنده بگویمت روا نیست

خاموش نمی هلی که باشم

راه گفتن نمی گشایی

می افشاری مرا چو انگور