می افشاری مرا چو انگور

ترسم که بگویمت خدایی

خاموش نمی هلی که باشم

راه گفتن نمی گشایی

معشوق نه ای مرا بلایی

گر چشم ببندم از تو کفر است

زیرا که تو نور می فزایی