بر امید آنک بنمایی که خود ایمان تویی

صورت ما خانه ها و روح ما مهمان در آن

نقش و جان ها سایه تو جان آن مهمان تویی

دست در طاعت زنیم و چشم در ایمان نهیم

دست احسان بر سر ما نه ز احسانی که ما

چشم روشن در تو آویزیم کان احسان تویی

غفلت و بیداری ما در توی بر کار و بس