چشم روشن در تو آویزیم کان احسان تویی

دست در طاعت زنیم و چشم در ایمان نهیم

بر امید آنک بنمایی که خود ایمان تویی

دست احسان بر سر ما نه ز احسانی که ما

غفلت و بیداری ما در توی بر کار و بس

غفلت ما بی فضولی بر چو خود یقضان تویی

توبه با تو خود فضول است و شکستن خود بتر