غفلت ما بی فضولی بر چو خود یقضان تویی

دست احسان بر سر ما نه ز احسانی که ما

چشم روشن در تو آویزیم کان احسان تویی

غفلت و بیداری ما در توی بر کار و بس

توبه با تو خود فضول است و شکستن خود بتر

نقش پیمان گر شکست ارواح آن پیمان تویی

روح ها می پروری همچون زر و مس و عقیق