نقش پیمان گر شکست ارواح آن پیمان تویی

غفلت و بیداری ما در توی بر کار و بس

غفلت ما بی فضولی بر چو خود یقضان تویی

توبه با تو خود فضول است و شکستن خود بتر

روح ها می پروری همچون زر و مس و عقیق

چون مخالف شد جواهر ای عجب چون کان تویی

روز درپیچد صفت در ما و تابد تا به شب